وقتی قرار است بروی ، دل دل نکن ...

منتظر نمان  

هیچ اتفاقی ماندگارت نمی کند.

وقتی قرار است بروی ، حتما دل شوره هایت را مرور کرده ای

یادگاری هایت را ، بغض های پشت سرت را ...

یا می روی بی آنکه یادت بیاید کوچه هایی را که قدم زدیم 

و باران هایی که بر سرمان بارید 

و چراغ قرمز هایی که هنوز نمی دانم چرا دوستشان داشتیم.

بهانه برای رفتن زیاد است 

این ماندن است که بهانه نمی خواهد

این ماندن است که دل می خواهد

شهامت می خواهد، عشق می خواهد ...

 

حالا هی تو بگو باید بروی ، اصلا همه دنیا را جاده بکش

بگو که عشق به درد شعر ها می خورد 

و من می ترسم از کسی که دیگر 

حتی شعر هم قلبش را نمی لرزاند

کسی که می داند به غیر از من ، کسی منتظرش نیست

اما دلش ، هوای پریدن دارد ...

 

وقتی قرار است بروی ، حتی به آیینه نگاه نکن

شاید چشم های کسی که روبروی تو ایستاده 

منصرفت کند از رفتن

شاید نم اشکی ببینی ، غباری ، 

خیالی دور در آستانه ویران شدن

شاید ناخودآگاه در آینه لبخند بزنی 

و به تصویر دیرآشنای محصور در قاب بگویی : سلام ... 

شاید هنوز روح کودکانه ات از گوشه ای سرک بکشد 

و نگران باشد که مبادا فراموشش کنی ...

 

تو لبخند بزن !

من غربت پشت آن لبخند را خوب می شناسم

نمی گویم نرو

اصلا مگر چیزی عوض می شود ؟!

فقط یک والله خیرالحافظین می خوانم 

و به چهار جهت فوت می کنم ... 

 

حتی اگر دیگر نبینمت ، 

هر شب به خوابت می آیم 

تا به یادت بیاورم که بی خداحافظی رفتی ...

"نیلوفر لاری پور"

 

پ.ن1: دروغ می‌گفتی معتاد شدنت را به من، که انقدر آرام و بی‌درد مرا ترک کردی ..

پ.ن2: تب کردم آن شبی که شنیدم از ابتدا            در گوشی ات به نام "غریبه" ذخیره ام!!!

پ.ن3: "وابستگیها" وام های کوتاه مدتی هستند با بهره های سنگین!

پ.ن4: بعد از تو شادی باز هم آمد به خانه              اما نبودی، از همین رنجید و برگشت

پ.ن5: در خلاء رها شده ام مثل انگشتانم در سوراخهای جیب! ببین چگونه نبودنت فقر و بی پناهی را رقم می زند.

ارسال در تاريخ سه شنبه 4 شهریور1393 توسط سید مهرداد

 

رفتن که بهانه نمی خواهد ؛

یک چمدان می خواهد پر از دلخوری های تلنبارشده

و گاهی حتی خوشی های انکارشده.

رفتن که بهانه نمی خواهد ؛

وقتی نخواهی بمانی با چمدان که هیچ، بی چمدان هم می روی...

ماندن اما بهانه می خواهد ؛

دستی گرم ، نگاهی مهربان ، دروغهای دوست داشتنی ،

                                            یک فنجان چای ، خاطرات تلخ و شیرین...

 

وقتی بخواهی بمانی ؛

حتی اگر چمدانت پر از دلخوری باشد ، خالی اش می کنی و باز هم می مانی.

می مانی و وقتی بخواهی بمانی ،

نم باران را رگبار می بینی و بهانه اش می کنی برای نرفتنت.

آری ، آمدن دلیل می خواهد ..

ماندن بهانه ..

و رفتن ، هیچ کدام!

 

پ.ن1: بعد از این لطفی ندارد حکمرانی بر دلم            شهر ویران گشته فرماندار میخواهد چه کار؟!

پ.ن2: می دانم...؛  تو مهربان تر از آنی که نیایی و بمیرم!!

پ.ن3: به قلب آن که سوا کرده بود چاقو زد               مرا به یاد تو انداخت هندوانه فروش!

پ.ن4: دیروز می شوم، که بیایی!

پ.ن5: آهنگ وبلاگ با صدای کامران رسول زاده، شاعر سرشناس کشورمونه.

ارسال در تاريخ چهارشنبه 22 مرداد1393 توسط سید مهرداد

 

من عهد بسته بودم که

انقلاب کنم تفنگ دردست بگيرم و

خنجر به کمر ببندم و

کوله ای بر پشت بگيرم ...

من عهد بسته بودم

تمام ديکتاتورهای جهان را خاکستر سيگارم کنم

پای پياده کوه ها را به لرزه در بياورم

بيابانها را دريا کنم

درياها را خروشان ...

من عهد بسته بودم کودکان را سير کنم

زنان را آزاد

مردان را زندان بشکنم

 

اما حضور تو عهد من را شکست

مرا به زندان چشمانت انداختی

خانه نشينم کردی

به نفرين عشق دچارم کردی

حالا عهد بسته ام کنار تنت بمانم

تا زنده ام اسير عشق تو باشم

به تمام ديکتاتورهای عالم بگو

آسوده بخوابند

من عاشق شدم ...

حامد بدرخان(شاعر سوریه ای)

 

پ.ن1: گاهی آدم دلش فقط یک "دوستت دارم" می خواهد که نمیرد !

پ.ن2: دست هایی داری مثل نان ؛ گرم ...    چرا دوستت نداشته باشم؟!

پ.ن3:زیبایی تو مانند ماه است. برای دیدنت باید شب را زنده داشت ..

پ.ن4: دوست داشتنت رودی ست که راهش به یک صحرا تشنگی افتاده!!

پ.ن5: تو زيبايی اما ..وقتي قرمز مي پوشی، از گيلاس های باغ آقا جان هم زيباتر مي شوی !

پ.ن6: آهنگ وبلاگ رو خیلی دوست دارم.

ارسال در تاريخ چهارشنبه 8 مرداد1393 توسط سید مهرداد

 

حقیقت این است ...

فرودگاهها ، بوسه های بیشتری از سالن های عروسی به خود دیده اند !!

و دیوار بیمارستانها بیشتر از عبادتگاه ها دعا شنیده اند !!

به راستی چرا اینگونه ایم ؟!

همه چیز را موکول میکنیم به زمانی که چیزی در حال از دست رفتن است !!

 

پ.ن1: کار سختی پیش رو دارم.. بعد از رفتنت باید زنده بمانم!

پ.ن2: امشب نبودنت جور دیگری ست، مثل بودن شراب...  نکند مرا گرفته باشی و باشی؟!!

پ.ن3: چمدانت را می بستی، مرگ ایستاده بود و نفسهایم را می شمرد ...

پ.ن4: تو عشق بودی.. این را از رفتنت فهمیدم.

ارسال در تاريخ دوشنبه 30 تیر1393 توسط سید مهرداد

 

 

سفرهای تنهایی همیشه بهترند

کنارِ یک غریبه می‌‌نشینی قهوه ات را می‌‌خوری

سرت را به پشتی‌ صندلی تکیه میدهی‌ تا وقت بگذرد

به مقصد که رسیدی

کیف و بارانی ات را بر میداری

به غریبهء کنارت سری تکان می‌‌دهی‌ و می‌‌روی

همین که زخمِ آخرین آغوش را به تن‌ نمی‌کشی

همین که از دردِ خداحافظی به خود نمی‌‌پیچی‌

همین که تلخی‌ یک بغض را با خودت از شهری به شهری نمیبری

همین یعنی‌ سفرت سلامت ..

"نیکی فیروز کوهی"

 

پ.ن1: سفر هر که را دیده ام، برده است                         سفر هیچ کس را نیاورده است...

پ.ن2: خواب مانده ام، خواب... مگر هراس رفتن تو بیدارم کند!!

پ.ن3: انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت                         اینقدر که خالی شده بعد از تو جهانم

پ.ن4: لابلای ادبیات و حساب و علوم.. لابلای فیزیک و شیمی و هندسه.. به بچه ها عشق یاد بدهیم! تا "رفتن" تنها چاره براشون نباشه!

ارسال در تاريخ شنبه 21 تیر1393 توسط سید مهرداد

 

حالا

خوب ِ خوب ِ خوب مى دانم

دلخوش نبايد بود به آمدن ها

كه مهر  ِ هر سلام ، درد ِ خداحافظى در خود پنهان دارد.

 

حالا ؛

حواسم هست

هيچ "دوستت دارم" ى قول ِ ماندن نيست

بلكه اخطار  ِ تنهايى دو چندان است.

 

حالا ؛

تنهايى ها را از روى ِ طاقچهء دلم بر مى دارم

غبار را از چهره شان برمى گيرم

و نفس تازه مى كنم براى ِ تنها بودن

تا هميشه!

 

خاطرات بايد جاى ِ ديگرى براى ماندن بيابند

اينجا فقط يک خاطره مى ماند

ياد ِ عزيز  ِ تو!

 

حالا ؛

هر سحر به انتظار  ِ رسيدن مى نشينم

به انتظار  ِ باد كه عطرت را بياورد

به انتظار  ِ عطر  ِ ناب ِ بودنت!

تو

جايى ديگر به انتظار نشسته اى

و با هر نسيم به ياد ِ من مى افتى

در را باز مى كنى اما هيچ پشت آن نشسته

و من که نيستم

و تو که دوباره منتظر مى شوى.

 

بيا جيرهء انتظارمان را برداريم

و هر روز فکر کنيم

کجاى ِ داستان دوباره دستهايمان به هم مى رسند؟

 

يادت باشد ؛

قلب ِ خسته روزى

بى آنكه دست از انتظار بكشد

از تپيدن دست مى كشد!

 

پ.ن1: لانه ات را بر حباب حوصله مردمان نساز ؛ تا آوارهء بی حوصلگیشان نشوی!!

پ.ن2: آدم از اول نارفیق باشه خیلی بهتره ، تا اینکه رفیق نیمه راه باشه ...

پ.ن3: نمیدانم کجا خوانده بودم ولی دیگر به این باور رسیده ام آدم هایی که خیلی همدیگر را دوست دارند، استعداد ِعجیبی در بدبخت کردن هم دارند! ولی باز همین بدبختی می ارزد به هزار شادکامی بی عشق!

پ.ن4: خواستم این پست رو هم با صدای خودم براتون بگذارم، اما سرماخوردگی اجازه نداد!

ارسال در تاريخ یکشنبه 15 تیر1393 توسط سید مهرداد
 

 

این شب ها

وقت کم میاورم!


وقتی که افطار تا سحر

فقط بوسیدنَت

طول می کشد!

"ناصر رعیت نواز"

 

پ.ن1: بس که خوردم غمِ تو روزه‌ء من باطل شد          نرخ ِ کفاره‌ء این خوردنِ عمدی چند است؟

پ.ن2: نمازهایم را تا ابد شکسته می خوانم! در جستجوی تو ، من همیشه مسافرم ...

پ.ن3: روزه ماه صیام ، معنی ِ نداشتن ِ غذا را به آدم می فهماند.. روزه کلام ، معنی نداشتن صدا را.. عمریست که روزه تو را گرفته ام..!

پ.ن4: انگار که روزه گرفته باشد روزگارم. لحظه ای هم که شده لب به آرامش نمیزند.  پس کی دوباره نگاهت بر بام زندگیم اذان خواهد گفت؟

ارسال در تاريخ شنبه 7 تیر1393 توسط سید مهرداد
 

 

به من نگو وقتی که رفتم صبور باش ؛

به کسی که شنا نمی داند

نمی گویند در غرق شدن عجله نکن!


بی صدا برو و در را پشت سرت ببند

تا من صدای آن پرنده را نشنوم

که نمی‌داند یک نفر با رفتنش

می‌تواند یک شهر را از سکنه خالی کند.

 

تا تو به ایستگاه برسی

این خانه در سکوت غرق شده است.

 "مژگان عباسلو"

 

 پ.ن1: ما به ایستگاه رفتیم تا دور شدن را از قطارها یاد بگیریم...

پ.ن2: دریا و کوه و آسمان را نه ، جایِ خالیِ تو را تماشا می کنم!!

پ.ن3: عشق ، چای کیسه ای نیست که بعد هر بار مصرف دور انداخته شود!

پ.ن4: یاران همه رفتند ولی باکی نیست             از دست نداده ایم تنهایی را...

پ.ن5: دیگر حوصله ای نمانده است . راستی!! مگر حوصله هم جزء آن چیزهایی بود که تو آورده بودی که موقع رفتنت همه اش را بردی ؟!

پ.ن6: تناقض عجیبی‌ست دوست داشتن و رفتن. رفتن یعنی چیزی بر دوست داشتن اولویت دارد. یعنی دوست داشتن ناقص است...

ارسال در تاريخ دوشنبه 26 خرداد1393 توسط سید مهرداد

 

دنیای تو همین جاست ؛

کنار کسی که قسم می خورد به حرمت دستهای تو ،

کنار کسی که با خدای خود قهر می کند ،

                     با موهای تو آشتی ،

کنار کسی که حرام می کند خواب خودش را بی رویای تو ،

کنار کسی که با غم چشمهای تو غروب می کند.

غروب محبوب من!

غروب ؛ همان جایی که اگر تو را از من بگیرند ،

سرم را می گذارم تا بمیرم!

"نیکی فیروزکوهی"


پ.ن1: تنها به یک دلیل خودم را نمی کشم            اما همان دلیل خودش می کشد مرا...

پ.ن2: ماهی قرمزی که قلبم بود                          مرد و آرام روی آب آمد!!

پ.ن3: پنجره های عالم را خواهم شکست اگر بدانم غروب را با دلگیری به تماشا نشسته ای!!

پ.ن4: شاید که اندکی بنشیند کنار تو                  اما کسی که بار سفر بست می رود .

پ.ن5: آهنگ و پی نوشت 1 فوق العاده ست.

ارسال در تاريخ سه شنبه 20 خرداد1393 توسط سید مهرداد


خداحافظی بوق و کرنا نمی خواهد

خداحافظی دلیل..  بحث..  یادگاری..  بوسه..  نفرین..  گریه...

...

خداحافظی واژه نمی خواهد !

خداحافظی یعنی

در را باز کنی

و چنان گم شوی از این هیاهو

که شک کنند به چشم هایشان

به خاطره هایشان

به عقلشان

و سوال برشان دارد

که به خوابی دیده اند تو را تنها !؟

یا توی سکانسی از فیلمی فراموش شده !؟

خداحافظی یعنی

زمان را به دقیقه ای پیش از ابتدای آشنایی ببری

و دستِ آشنایی ات را پیش از دراز کردن

در جیب هایت فرو کنی

و رد شوی از کنار این سلام خانمان سوز

خداحافظی

خداحافظ نمی خواهد!

"مهدیه لطیفی"


پ.ن1: پیش از آن که بگویی خداحافظ، رفته ام..

پ.ن2: شاید سلام سلامتی بیاره ، ولی بی تردید بعضی از خداحافظی ها بدجور مریضت میکنه ...

پ.ن3: خداحافظ...  و این غمگین ترین شعر جهان است!!

پ.ن4: پست ، آهنگ و نوشته زیر عکسم رو دوست دارم.

ارسال در تاريخ دوشنبه 8 اردیبهشت1393 توسط سید مهرداد
.: Weblog Themes By Blog Skin :.

اسلايدر